Welkom in de webshop van Het Ontdekkingshuis

Het Doorzichtige Lichaam door Marijke Baken

Meer afbeeldingen

Het Doorzichtige Lichaam door Marijke Baken
€ 29,50

10% korting voor cursisten!

Boeken kunnen alleen worden afgehaald in Sint-Kruis Brugge. Bel of mail ons om een afspraak te maken:
• info (at) hetontdekkingshuis (punt) be
• 050 - 675 274 of 0496 - 739332


Samenvatting


Zoveel mensen krijgen te maken met een ernstige al dan niet levensbedreigende ziekte of ze leven met pijnklachten, burn-out, depressie of grote vermoeidheid. In zulke omstandigheden schept het klassieke denken over ziekte en gezondheid weinig ruimte voor zingeving. Toch kan al wat belastend werkt ons leiden naar een diepere verbinding met onze wezenskern.

Dit boek is een speurtocht naar de onvermoede kracht die we in onszelf kunnen aanboren wanneer we beter vertrouwd raken met hoe het lichaam ons hele leven draagt en hoe het leven zich altijd opnieuw richt naar herstel. Biologie en spiritualiteit lijken hier elkaar te bevruchten; er toont zich een weg die verruimt, verzacht en ons verbindt met vitaliteit en levensvreugde.

Marijke Baken (1953) is licentiaat godsdienstwetenschappen. Na een loopbaan van achttien jaar in het secundair onderwijs en tien jaar vormingswerk bij volwassenen, startte ze in 2003 een zelfstandige praktijk cranio-sacraal waar ze zich sinds 1995 in heeft verdiept.

OF
Beschrijving

Details

UIT DE INHOUD

Ziekte, symptomen, pijn (mijn geschiedenis met pijn / het omgaan met ziekte en pijn / de kleren van de keizer / niet scheiden wat samen hoort / het lichaam creeert evenwicht / tol betalen voor gesmokkelde ballast / je eigen leven dragen) 

-- Het spirituele lichaam (cranio-sacraal / de levenskracht die alles doordesemt / levensadem en getijdenbeweging / het lichaam dat mysterie draagt / de geheugenbank die wij zijn / de zachtheid van intuitie) -- De inwijding die leven is (het leven leidt / stille vervreemding / wat zich herhaalt / schuld en boete / woede, verdriet, angst en rouwen / terugvinden wat verloren ging)-- Pijnplekken en bronplekken (signalen uit het binnenland / inslagen en uitwegen / wat trauma doet / het herstel van de onderwereld / ziekte: ziel die mij roept / met arendsogen) -- Buigen naar wat groter is (de tempelslaap / leren luisteren / wat stilte vermag / ruimte maken en volgen / fragmentatie en verbinding / de gewonde genezer / mededogen) -- Als hoofd- en hartlijn samenkomen (vallen uit het vertrouwde, vallen in essentie / wegwijzers naar levenskracht / de innerlijke heler / zorg voor jezelf / de verbinding herstellen met een natuurlijk ritme) -- Heilige ruimte (wat ademt / magische instrumenten / zin, goesting en innerlijke vrede / stilheid en midden)

 

INLEIDING (blz 13 t/m 15) 

1975

Naar school fietsen met een barstende kop die dreunt bij elke oneffenheid in de weg, met de moed der wanhoop de klas in stappen om een uitgelaten groep tieners bij de les te brengen en merken hoe je als het ware in een ander deel van jezelf terechtkomt waardoor je toch je werk kan doen. Wanneer de les gedaan was kon het nog even blijven duren, maar dan was ze er weer, de meedogenloze pijn die het hoofd bezette, dag en nacht. Tot op de dag van vandaag blijf ik me verwonderen over dat mechanisme. Maar het overkwam mij ontelbare keren, in het onderwijs en in het vormingswerk. Later kwam er rugpijn bij poetsen, iets dragen van enig gewicht, wat bijwerken in de tuin, een tentoonstelling bezoeken - altijd viel er nadien tol te betalen: pijn in mijn rug en een knallende kop Pijn was jarenlang mijn onverteerbare vijand en werd stapsgewijs een kwetsbaar deel in mij waarvoor ik zorg ging dragen Bijna nooit heb ik me omwille van pijn ziek gemeld En toch was pijn te vaak een inwendige bezetter, allesoverheersend aanwezig.

Ik weet intussen dat er ongelooflijk veel mensen met ernstige pijnklachten, met ziekte, met ervaringen van zinloosheid geconfronteerd worden En dat veel van de pijn onzichtbaar blijft en vooral ondeelbaar. Want pijn - of die nu vooral in je ij of in je gemoed of in je denken zit - isoleert, want wordt alleen door jou gevoeld .

1985

Toen mijn moeder voor de tweede keer kanker kreeg en in grote verbittering stierf, was dat voor mij het begin van een zoektocht. Wat was de betekenis van deze ziekte in haar leven en wat kon ik daaruit leren? Onderweg kon ik uiteindelijk niet langs mijn eigen pijn heen en zo kwam ik beetje bij beetje in verbinding met wat de pijn kwam doen in mijn leven. Tot dan geloofde ik dat mijn lichaam mij in de steek liet. Het was schokkend te beseffen dat iets in mij om hulp riep.

1995

Ik maakte kennis met cranio-sacraal. En daarmee vond het zoeken een bedding in mijn lijf Er was - zowel in het geven van een 'sessie' als in het ontvangen ervan - een telkens weerkerende verwondering om wat er gebeurde en waar ik geen woorden voor had. Ik werd naar een stilte meegenomen die zo vol was dat niets er nog toe deed.

Duizenden uren heb ik intussen op of aan een cranio-tafel doorgebracht om te ervaren wat ik ervaar. En ik blijf verwonderd Is craniosacraal dan zo bijzonder? Wellicht niet, maar wel voor mij Voor mij was deze weg het medium naar de diepte van ons zijn, naar het onnoembare dat ons draagt. En ik kwam er mee in aanraking op het juiste moment, dat ook. Mijn jarenlange exploreren van het te ervaren lichaam (via dans, eutonie, adem, relaxatie) en mijn zoeken naar bronnen van vrouwelijke spiritualiteit kon nu landen in dit stiltewerk. En dat was genoeg om er mij helemaal aan over te geven.

Uiteindelijk konden ook de cranio-behandelingen de dam van pijn niet breken, maar ze brachten mij wel in verbinding met een diepe onderstroom van leven. Ik ging aan den lijve ervaren hoe ik vervoerd werd naar een grote bron van vertrouwen en hoe ik opgenomen werd in een groter geheel waarin zich samenhang toonde en waardoor dus ook de afscheiding zichtbaar werd Dát veranderde mij. En daarmee ook de pijn.

De focus van mijn aandacht lag intussen allang niet meer op 'wat is ziekte?', maar op de onlosmakelijke verbinding tussen ziekte en gezondheid. Het accent lag nu op 'wat is gezondheid?' Niet in de zin van hoe daar maatschappelijk over gesproken wordt, met name als 'niet-ziek- zijn', maar de gezondheid van ons organisme als de wijze waarop de levenskracht zich toont.

Hoewel cranio-sacraal de weg is waarin ik me grondig verdiept heb, geloof ik dat er veel herkenning mogelijk is voor mensen die andere wegen exploreren. Elk zo'n weg is tenslotte een 'vorm' voor eenzelfde essentie, en uiteindelijk gaat het erom of die vorm ons toelaat sterker in verbinding te komen met de levenskracht.*

De wijze waarop de levenskracht zich toont is universeel én uniek. Iedere gemeenschap en ieder individu zal erkenning moeten geven aan de eigen wijze waarop de levensenergie zich toont én waarin ze ondermijnd wordt. De gezondheid van ons organisme en de gezondheid van het grotere organisme dat onze gemeenschap is, of onze aarde, vraagt dat ons leven zich aanpast aan wat het werkelijk nodig heeft. Dat laatste werd vaak scherp in het contact met de vele mensen via mijn praktijk en cursuswerk. Ze maakten me - althans voor even - deelgenoot van hun zorgen en hun pijn, van hun levensloop en hun zoeken. En telkens opnieuw mocht ik getuige zijn van hoe gezondheid zich toont wanneer er ruimte voor wordt gemaakt.

Hoe uit zich die grote levenskracht in ons? Hoe kunnen we haar erkenning geven in ons dagelijkse leven? Hoe voedt zij daar onze spirituele honger? Want door alles heen was en is dit mijn drijfkracht. een opening tonen naar een spiritualiteit die tot onze essentie voert. Voor mij is de spirituele weg een weg die naar binnen leidt, naar de diepte, en ja, naar ons lichaam Want ons lichaam is drager van die essentie. En vanuit die essentie worden we weer naar de buitenwereld geleid Het is een voortdurende beweging naar binnen en naar buiten, een weg die ons levendig houdt in een onophoudelijk proces van verandering.

Met enige schroom weef ik er een deel van mijn eigen geschiedenis doorheen. Tenzij met een paar intimi heb ik weinig gecommuniceerd over de pijn. En dat wil ik zo houden want het heeft me ook beschermd. Bovendien is er het besef dat het eigen verhaal op zich uiteindelijk weinig of niet belangrijk is voor anderen. Tegelijk echter is het persoonlijke vaak minder individueel dan we denken. Wanneer ik dus toch eigen ervaringen gebruik is het omdat hierdoor misschien meer herkenning of duidelijkheid mogelijk kan worden.

De belangrijkste impuls tot het schrijven van dit boek was de vaststelling hoe gemakkelijk mensen hun lijf en hun leven in handen geven van 'anderen' (dokters, therapeuten, helers), hoe ze voorbijgaan aan wat ze zelf kunnen voelen, en hoe ze datgene wat ze ervaren als 'vervelend' (klachten, ongevallen, tegenslagen, ziekte) beschouwen als stoorzenders die uit het niets zijn opgedoemd en waaraan ze node overgeleverd zijn. En verder is er ook de vaststelling hoe vaak ziekte gedemoniseerd wordt ze moet bestreden worden, uitgebannen en indien ernstig wordt alle heil verwacht van het al dan niet nog te ontwikkelen medicijn. Het is schrijnend om te zien hoeveel kracht en wijsheid omtrent onszelf wij prijsgegeven hebben of verloren zijn Wanneer we ontvankelijk worden voor de grotere samenhang dan zullen juist deze stoorzenders ons tot inwijding zijn, inwijding in de diepere lagen van lot en bestaan.

Dat dit boek een uitnodiging moge zijn om je eigen unieke weg te gaan, hoe die misschien ook afwijkt van die van je familie, van je omgeving, van de overheersende opinie of van je eigen vooropgestelde plan of verwachting. Dat innerlijke vrede en vreugdemomenten mogen meetrillen.

*Dit is dan ook geen boek over cranio-sacraal. Wel worden inzichten en begrippen vanuit de biodynamische richting van de cranio-sacraaltherapie vertaald naar het dagelijkse leven. Ze zullen herkend worden in meerdere andere therapieën en behandelingswijzen .


RECENSIES

Boekrecensie door Ria Teeuw
Verschenen in: - Vakblad voor de Natuurgeneeskundige, jg 12 nr 3/14 - De Dura, jg 10 nr 34

Je kunt je als auteur voornemen om een boek te gaan schrijven dat een waardevol geschenk zal zijn voor de lezer, maar de kans is groot dat je daar never nooit in slaagt. Want dergelijke boeken ontstaan, ze gebeuren! Je kunt ze niet plannen. ‘Het Doorzichtige Lichaam’ is zo’n boek. De Vlaamse schrijfster is zowel cranio-sacraaltherapeut als –docent. Hoewel deze therapievorm niet het onderwerp is van het boek, heeft het er wel grote invloed op. Een voorbeeld hiervan is de tekst: ‘Het lichaam geeft ons de mogelijkheid om te landen in wat is. Door aanwezig te komen bij wat we gewaar worden en door de stroom van gewaarwordingen te volgen, kan zich ontvouwen wat er nog meer is, voorbij de pijn, de verwarring, de minachting. Daar geeft het lichaam toegang tot de diepte.’ Marijke Baken heeft in dit boek belangrijke aspecten van het leven bij elkaar gebracht zoals ziekte, pijn, emoties, conflicten, spiritualiteit en stilte. Ze nodigt de lezer uit om bij zichzelf de diepte in te gaan en te luisteren naar de wijsheid diep binnenin. Daarbij wisselt ze haar teksten af met citaten en praktijkvoorbeelden, maar vooral ook met ervaringen uit haar eigen leven. Ze schuwt hierbij niet zichzelf heel kwetsbaar op te stellen, waardoor een aantal passages regelrecht je hart binnenwandelen. Dat maakt dit boek ijzersterk. Als je de overwegend grijze omslag ziet, zou je niet vermoeden dat de inhoud alle kleuren van de regenboog bevat.


Boekrecensie door NClaes - Recht naar de kern

Dit is een prachtig boek. Het raakt alle aspecten van het mens-zijn aan op een heel zachte, complete en verwelkomende manier.
Het is fijn dat de auteur haar eigen ervaringen beschrijft: haar zoeken maar ook haar vinden.
Dat maakt het heel toegankelijk en heel hoopgevend.
Een echte aanrader voor iedereen die graag meer contact met zichzelf maakt.
Mij deed het me meer thuiskomen bij mezelf.


Boekrecensie door ElsVanHove - dicht bij je hart en ziel

Marijke Baken biedt een ruime waaier aan mogelijkheden tot zelfgenezing, inzichten en ondersteuning.
Haar eigen verhaal loopt als een rode draad doorheen dit boek, waardoor ze zichzelf kwetsbaar maar evengoed krachtig opstelt. Het lezen van haar eigen praktijkervaringen zijn een verrijking.
Haar schrijfstijl is integer, helder, vlot en poëtisch. Een boeiende wereld over “leven - doorleven- loslaten" opent zich en laat niemand onberoerd.
Het boek doet zijn naam eer aan. Een aanrader.


Boekrecensie door goedleaerts - een mooi bewustwordingsproces start....

Bij het lezen van dit boek, kom ik mezelf mooi en pijnlijk tegen.
Eindelijk wordt ons lichaam serieus en liefdevol bekeken!
Ik leer zo mijn lijf opnieuw verstaan als compagnon in dit leven .
Zo kan echte heling gebeuren.


Boekrecensie door naliraatje - heel boeiend

Vond dit boek een absolute must have, het inzicht in mensen die leven met pijn en de warme ondertoon leiden je naar een grotere bewustwording. een echte verrijking dus.


Boekrecensie door riateeuw - Boek om stil van te worden!

Sommige passages van dit boek wandelen regelrecht je hart in. Marijke Baken roept de lezer op om bij zichzelf de diepte in te gaan, zijn of haar kern te ervaren, verantwoordelijkheid te nemen voor het eigen leven en te luisteren naar de eigen wijsheid. De tekst wisselt ze af met ingekaderde voorbeelden, ervaringen uit haar eigen leven en met citaten. Daarbij schuwt ze het niet om haar eigen kwetsbaarheid te tonen, wat dit boek ijzersterk maakt. Een geschenk voor de lezer!

Eigen tags

Gebruik spaties om tags te scheiden. Gebruik enkele aanhalingstekens (‘) voor woordgroepen.